SOS Service Computerclub

Een stukje geschiedenis van Format C

Op de 2de dag van Het Scheppingsverhaal kwamen we pas bij de eerste bijeenkomst echt in contact met de club en de clubleden (sic). En dat viel, wat mij betreft, wel een beetje tegen.

In het kleine zaaltje, dat zeker groot genoeg want het handvol mensen dat aanwezig was kon makkelijk vergaderen aan twee tegen elkaar geschoven tafels, viel mij al vlug op dat de club geleid werd door twee mensen: Philip Vereecke, de voorzitter en Emiel Schalck die zowat manusje van alles was. Vraag mij niet wie – buiten Willy en Dirk DVD – de andere leden waren. Ik herinner ze mij niet meer en ze waren ook van geen betekenis voor de club. Philip was wel opvallend een autoritaire baas. Al vlug zou het mij duidelijk worden waarom Philip zo autoritair optrad en waarom de club zo’n eigenaardige naam had: SOS Service Computerclub.

SOS Service Computerclub was geen computerclub zoals een andere, al heb ik achteraf geleerd dat er veel vormen zijn van computerclubs. SOS Service was letterlijk het doel van de “club”: hulp verlenen aan mensen die in nood waren met hun computer. BETALENDE HULP.

Het lidgeld dat we betaalden, 800 frank, was een soort verzekering in geval van pech met de pc. Een soort Touring Wegenhulp voor de computer. Philip was daar de uitvinder en de baas van en van medezeggenschap van bestuursleden was er geen sprake. Philip had ook de kas en wanneer er geld nodig was, moest dat aan hem gevraagd worden. Een bijeenkomst was dan ook een soort vergadering van het zogezegd ‘bestuur’ en niet van leden.

Dat kon natuurlijk niet blijven duren en het verzet groeide.

De spanning is nu te snijden in dit bloedstollend verhaal en.. ik moet nu boodschappen gaan doen :-)

Ouwe Leon