Geschiedenis van de club

Het begin

Computerclub Format C: heeft al een rijke en bewogen historie achter de rug. De club werd door Philip Verkercke gesticht in september 1993 onder de naam SOS Service Computer Club. Na allerlei omzwervingen vond de club onderdak in de Kring Kristus Koning, Rerum Novarumplein (Zwijnaardesteenweg), adres waar de club nu nog altijd zijn wekelijkse bijeenkomsten houdt.

Enkele maanden na de stichting van SOS Service Computer Club werd Emiel Schalck opgenomen in het bestuur. In 1996 kreeg de club, na een geslaagde Opendeurdag, een flinke versterking van leden met o.a. Leon Van Nevel, Willy De Keyser en Dirk Vandendriessche, die een belangrijke rol zouden spelen in de verdere ontwikkeling van de club.
Een nieuw bestuur…

Ongeveer een jaar later onderging de club enkele flinke wijzigingen. Tot dan toe werd de club zowat uitsluitend geleid door de toenmalige voorzitter, die eveneens het volledige beheer had van de kas. Na een vrij woelige bestuursvergadering, waarvan ondertussen ook Leon Van Nevel en Willy De Keyser deel uitmaakten, werden de bestuursposten anders verdeeld. Philip Verkercke bleef voorzitter, Leon Van Nevel werd secretaris, Emiel Schalck schatbewaarder en Willy De Keyser ondervoorzitter.

In de herfst van 1997 werd de club geconfronteerd met het ontslag van de voorzitter. Er diende dus een nieuwe voorzitter gekozen te worden maar op de dag van de verkiezing trokken twee van de drie kandidaten zich terug en werd Leon Van Nevel de nieuwe voorzitter. Emiel Schalck werd secretaris/schatbewaarder terwijl de andere bestuursfuncties dezelfde bleven.
Een nieuwe naam…

De club had ondertussen flinke vorderingen gemaakt, telde toen zo’n 70 leden en had een sub-afdeling Gamers onder de leiding van Peter Rubbens. Ongeveer een jaar later veranderde de club van naam en werd Computerclub Nieuw Gent.
De BSA

Einde 1998 beleefde de club zijn woeligste periode uit zijn bestaan en werd geconfronteerd met de beruchte BSA Business Software Alliance . Een van de leden was gesnapt bij het verhandelen van gecopieerde software en had daarbij (onterecht) naar de club verwezen. Uit vrees dat club het slachtoffer zou worden van de daad van een van haar leden, werd de club (voorlopig) opgedoekt. De vereniging telde toen zo’n 100 tal leden.
Computerclub Format C:

Twee maanden later startte de club opnieuw onder de huidige naam Computerclub Format C:, zonder sub-afdeling gamers, met een minimum-leeftijd van 18 jaar en met alleen maar gevorderden (Freaks). Er werd opgestart met amper 20 leden en met de bedoeling de club opnieuw uit te bouwen, maar dan meer in de richting van de kwaliteit dan van de kwantiteit.

Leon

Op de rand van de afgrond

Een stukje geschiedenis van Format C

Het liep goed, veel leden en veel ambiance. Te veel ambiance, of beter gezegd: te veel lawaai en te weinig discipline. In feite liep het uit de hand en daar konden Dirk VN (onze huidige voorzitter) en Peter ‘de Smurf’ Rubbens weinig aan doen. Er is een spreekwoord dat zegt: alles wat met ‘te’ begint, deugt niet. En dat was ook bij ons het geval; we hadden te veel jongeren.

Op een dag werd er aangebeld bij mij thuis en stond een clublid aan de deur, met een brief van de BSA (Business Software Alliance). Brief die hij zou gevonden hebben in ons clublokaal (wat niet onmogelijk was omdat het lid de vriend was van de dochter van de lokaalhouders).Die BSA http://w3.bsa.org/netherlands/ is een gevreesde groep (zie url) die zich inzet voor de belangen van de grote softwaregroepen zoals Adobe, Apple, HP, Dell, IBM, Microsoft, Intel, Symantec, om maar de belangrijkste te noemen. Allemaal grote jongens, met veel poen. Heel véél poen. Waar niemand tegen opgewassen is. De kop van de brief alleen was al voldoende om mij van schrik te doen verbleken. Terecht.

Heel vriendelijk (wat mij zeker niet geruststelde, verre van) werd mij meegedeeld dat het de BSA was ter ore gekomen dat er illegale software gekopieerd werd in de club en illegaal verspreid werd. Wat totaal onjuist was. Tenminste wat de club betrof, al kon ik natuurlijk niet instaan wat onze leden buiten de cluburen deden. Allerlei spookbeelden raasden door mijn hoofd, gaande van grote boetes die de club zou moeten betalen, tot persoonlijke aansprakelijkheid met alle financiële gevolgen vandien.

Zo vlug mogelijk werd een bestuursvergadering bijeengeroepen waarbij de brief werd voorgelegd aan de bestuursleden die ondertussen waren aangevuld met Kristof Heirwegh, onze huidige ondervoorzitter, die meteen zijn grote waarde zou bewijzen voor de club.

Het eerste – en toch wel belangrijkste – probleem was: hoe kunnen we aansprakelijk gesteld worden als bestuur, voor de daden van leden, zelfs al gebeurden die buiten de club om. Kristof nam het op zich alle mogelijke informatie in te winnen en zou ons daarbij uitstekend helpen en geruststellen (omdat we geen vzw waren, konden we als bestuur niet verantwoordelijk gesteld worden). Maar dat wisten we toen allemaal nog niet. Wat moesten we doen om het (financiële) gevaar het hoofd te bieden en te voorkomen dat we dat in de toekomst niet meer zouden voor hebben? Om het onmiddellijke gevaar het hoofd te bieden, besloten we eendrachtig de club… op te heffen. Te stoppen met Computerclub Nieuw Gent.

We waren niet echt van plan te stoppen met de club, wel wilden we de BSA in de mening laten dat we in paniek alles overboord hadden gegooid en met de club gestopt waren en de jagers op illegale software geen last meer zouden hebben van ons. Ik schreef een meelijwekkende brief naar de BSA met de belofte ‘dat we het nooit meer zouden doen’, omdat we het als club nooit meer zouden kunnen doen. Wat voor de BSA blijkbaar voldoende was, want we hebben (als club) nooit meer iets gehoord van de Business Software Alliance.

Onze ware bedoeling was de club officieel op te heffen, zes maanden alle activiteiten stop te zetten, om dan stilletjes te herbeginnen met een beperkt aantal leden. Die we streng zouden selecteren uit de clublijst. Ook zouden we een minimumleeftijd van 18 in onze nieuwe clubreglementen opnemen. Kort na de nieuwjaarsreceptie ’99 kregen alle leden hun lidgeld terug en werd de club ontbonden.

De vraag waarop we geen antwoord wisten, was: wie heeft ons dat gelapt?

Ouwe Leon

Computerclub Nieuw Gent

Een stukje geschiedenis van Format C

De putsch was geslaagd, een nieuwe clubstructuur was gevormd, maar wie toen de mening was toegedaan dat daarmee alles opgelost was, zou nog raar opkijken. Philip, voorzitter i.p.v. voorzitter, schatbewaarder en ‘eigenaar’, voelde zich blijkbaar niet gelukkig in zijn vel in zijn nieuwe positie en gaf heel kort na de bestuurshervorming zijn ontslag als voorzitter.

Het nieuwe bestuur werd daardoor flink opgeschrikt. Vooral omdat we op het einde van de bestuursvergadering die zo’n grote verandering zou brengen in het clubbestuur, van mening waren dat Philip zich bij de nieuwe situatie had neerlegd en er wel kon mee leven. Er diende dus opnieuw vergaderd te worden terwijl de bestuurderskaarten dienden herschikt te worden.

Emiel Schalck werd de nieuwe voorzitter, ikzelf secretaris en Willy bleef schatbewaarder. Dat wat de belangrijkste functies betrof. Maar er was nog iets dat diende aangepakt te worden: de naam van de club. Die dekte de lading niet meer. De club was geen serviceclub meer, maar een doodgewone computerclub. Er diende dus een nieuwe naam gezocht te worden en daar we rekening wilden houden met de plaats waar onze club gehuisvest was en de vzw Kring Kristus Koning er was voor de parochianen, veranderden we onze clubnaam in Computerclub Nieuw Gent.

Ondanks we weinig ervaring hadden met het leiden van een computerclub, begon de club flink te groeien en stroomden de leden toe. Vooral interessante leden zoals onze huidige voorzitter Dirk VN en Danny Dobbelaere. Toen in ’97 ook Peter Rubbens toetrad tot de club en samen met Dirk VN opgenomen werd in het bestuur, nam niet alleen het aantal bestuursleden toe maar steeg het aantal clubleden tot 51 stuks.

Op zeker ogenblik werkten we zelfs met vier teams: beginners, gevorderden, freaks en… gamers, en hadden we ooit een recorddag waarbij 43 leden op post waren. Meer dan de helft van de aanwezigen waren trouwens gamers en de meesten waren nog erg jong. Dat zou problemen geven.

De club stond op een hoogtepunt van zijn succes, maar ook op de rand van zijn ondergang.

Ouwe Leon